Norbert heeft corona: 'Ik voel me net zo zwak als een vogeltje voor de poes'

Norbert Hendrik (48) uit Rotterdam-Hillegersberg was een van de eerste coronapati??nten van Nederland. "Op de dag dat iedereen ging hamsteren met toiletrollen kreeg ik mijn diagnose. Ik kon eigenlijk niks meer en zat alleen maar te huilen." Inmiddels gaat het weer wat beter.

Norbert: "Ik ben verpleegkundige. Op het werk waren we ons al een beetje aan het voorbereiden. We hadden een soort karretje gemaakt. Met mondkapjes en handschoenen. In die periode hadden we in Nederland nog helemaal geen coronapatiënten in ziekenhuizen." 

"Naast mijn werk in het ziekenhuis ben ik personal trainer. Ik organiseer ook bootcamps. Zware fysieke trainingen. Ik was hartstikke fit en niet zo bang om het virus te krijgen. Ik snap dat het voor bejaarde mensen gevaarlijk kan zijn. Maar voor mezelf dacht ik: ach, dan ben ik gewoon een paar daagjes ziek. Maar daar heb ik me flink in vergist." 

Carnaval

"Het begon met vermoeidheid. Heftige hoofdpijn. Maar dan ga je er nog niet vanuit dat je het onder de leden hebt. Later kreeg ik ook spierpijn, koude rillingen. De huisarts zei: ga maar gewoon uitzieken. We praten dan over drie weken geleden, toen er nog heel andere richtlijnen golden. 'Ben je in Italië geweest?', was de vraag. 'Nee', zei ik. 'Wel in Brabant, tijdens carnaval. Maar daar heb ik niet aan meegedaan.'"

"Ik was eerst 'gewoon' een week ziek. Daarna begon ik te hoesten en verslechterde mijn situatie. De dokter kwam langs en die schrok flink. Ik kon eigenlijk niks meer,  zat alleen maar te huilen en was heel erg benauwd. Ik kon niet eens praten. Het gaat nu alweer wat beter. Maar praten gaat nog steeds moeizaam. Kortademig ben ik. En schor. Ik voel me zo zwak als een vogeltje voor de poes." 

Eenzame periode

"Waar ik het virus heb opgelopen, is moeilijk te zeggen. Voordat het begon had ik een oogontsteking en deed dus aan supergoede handhygiëne. Toch ben ik ziek geworden. Waarschijnlijk door naast iemand te zitten." 

"Ik ben alleenstaand. In de eerste week, toen het nog niet zo erg was, heeft een vriendin me wel geholpen met boodschappen halen en dat soort dingen. Want er was nog geen verdenking van corona. Op de dag dat iedereen ging hamsteren met de toiletrollen, kreeg ik mijn diagnose. Toen moest zij tegen haar omgeving zeggen: ik ben afgelopen week bij een coronapatiënt geweest. Dat was heftig. Want daardoor kon zij haar kinderen niet zien." 

"Ik ben de hele tijd thuisgebleven, niet naar het ziekenhuis gegaan. Aan de beademing moet je niet willen. Dat werkt heel invaliderend. Achteraf zeg ik: ik was te goed voor het ziekenhuis, maar te slecht voor thuis. Ik merk dat ik labiel ben en emotioneel. Het was een zware, eenzame periode."

Nog nooit zo ziek geweest

"Qua eenzaamheid zit ik er nog middenin. Ik ben wel blij dat ik nu geen koorts meer heb. Want toen was ik alleen maar aan het ijlen. Eigenlijk weet ik niet meer zo goed wat ik die week heb gedaan. Ik kon niet de trap af, amper douchen. Dat laatste lukt nu wel beter. Als ik ermee klaar ben, ga ik gewoon een uurtje liggen."

"Ik ben echt nog nooit zo ziek geweest. Als alleenstaande was het eigenlijk geen doen in mijn eentje. Wat je eigenlijk nodig hebt, is iemand die naast je komt zitten en je ondersteunt in je ziekte. Maar ja, dat doet niemand. Ik heb nu nog voor drie dagen eten in huis. En ben nu aan het ervaren hoeveel zorg er is in Rotterdam. Als het goed is, word ik straks gebeld door een vrijwilligersorganisatie die dan voor mij boodschappen gaat halen." 

"Je moet luisteren naar je lijf en naar je longen, kun je zeggen. Maar soms wil je ook luisteren naar je portemonnee. Ik heb nu al vijf weken geen salaris, omdat ik zzp'er ben. De ironie wil dat ik eigenlijk coördinator ben van de corona-afdeling in het ziekenhuis. Daar zeggen ze: kom maar werken, want je hebt geen koorts."

"Als ik weer aan de slag kan, zal ik de ideale corona-verpleegkundige zijn. Omdat ik het allemaal zelf heb doorgemaakt..."

Meer over dit onderwerp:
Nieuws coronavirus
Deel dit artikel: